Herkomst van de Wetterhoun
Toen de buitenlandse jachthonden nog niet zo in de mode waren werden in Friesland twee inheemse rassen voor de jacht gebruikt, de Stabyhoun en de Wetterhoun. De Wetterhoun werd veel gebruikt bij de jacht op waterwild en men zag de Wetterhoun dan ook hoofdzakelijk in het merengebied. Het was de hond van de kleine man, die met hem ging jagen, maar hem ook gebruikte als waakhond en voor het onschadelijk maken van ongedierte, zoals bunzings, mollen, ratten en zelfs, in de 19e eeuw, visotters.
De Wetterhoun zorgde voor aanvulling van het vaak karige arbeidersloon; de mollenvellen brachten een aardige bontprijs op. Ook nu nog wordt hij als verdelger van ongedierte zeer gewaardeerd. Ook werd de Wetterhoun vroeger veel gebruikt als trekhond: hij werd vaak voor de kar gespannen. Na de introductie van Pointers en Setters in het midden van de 19e eeuw verloren ze hun populariteit. De oorsprong van het ras is onduidelijk, al kwam in 1600 al een krulharige hond in Friesland voor. Het verhaal wil dat zigeuners wel eens dogachtige honden bij zich hadden en dat de Wetterhoun mogelijk uit kruisingen hiermee is ontstaan. Een andere theorie is dat ze door zeelieden via Harlingen zijn ingevoerd uit de Oostzeehavens. En misschien is er verband tussen de naam Wetterhoun en de Duitse jagersterm "wittern" (ergens lucht van krijgen). Of heeft de Wetterhoun zijn naam later gekregen en is het gewoon Fries voor waterhond (wetter is het Friese woord voor water)? Om allround gebruikshonden te krijgen werden de Stabyhoun en de Wetterhoun niet zelden met elkaar gekruist en nog altijd treft men Stabyhounen aan met een krulstaart of een licht gekrulde vacht
Algemeen voorkomen Een eenvoudige hond, vanouds de hond voor de otterjacht, die zonder plomp of log te zijn, fors gebouwd is. Een hond, wiens huid goed gespannen is en die dan ook geen keelhuid, noch hanglippen vertoont en een kenmerkende, grimmige oogopslag.
.Schofthoogte
reuen tot 59 cm, teven iets lager
Gewicht
25-32 kg
Vacht
Dichte krullen over het gehele lichaam, behalve op het hoofd en de onderbenen. De krullen bestaan uit vaste, stevige, gekrulde haarbundels, het haar is vrij grof en voelt vettig aan. Kleuren: effen bruin of effen zwart, verder zwartwit of bruinwit
.Hoofd
Een “droog” hoofd, dat in verhouding tot het lichaam fors en krachtig is. De snuit en schedel zijn even lang. De schedel is licht gewelfd en geeft meer de indruk van breed dan lang. De schedel gaat met een lichte ronding over in de wangen, waarvan de spieren matig ontwikkeld zijn. De overgang van de schedel in de snuit (stop) gaat geleidelijk en wordt slechts in geringe mate aangegeven. De snuit is krachtig en wordt maar weinig smaller naar de neus toe (zonder enige schijn van spitsheid en goed afgeknot). De neus is recht, dus van opzij gezien geen bolle en ook geen holle lijn tonend. Neusrug breed, neus goed ontwikkeld met goed geopende neusgaten. De lippen goed gesloten (niet overhangend), een krachtig en scharend gebit.
|
Oren |
|
Ogen Neus
|
Grootte De ideale maat voor reuen is 59 cm en voor teven is dit 55 cm.
Gebruik
Tegenwoordig vooral gezinshond. Vroeger gebruikt voor de jacht, met name op waterwild en otters. Door hun bouw en vacht zijn ze uitermate geschikt voor de jacht in moerassige gebieden met veel riet. Ze drijven het wild op en apporteren nadat het geschoten is. Ze hebben een prima neus,
Gezondheid
De honden waarmee gefokt wordt, worden röntgenologisch onderzocht op de aanwezigheid van heupdysplasie.
Aard
Rustige hond met een
onafhankelijk (eigenzinnig) karakter, enigszins gereserveerd tegenover vreemden.
Waaks en dus een ideale erfhond.